شمیم بوی ترا عاشقانه می آید نسیم فصل ترا هر زمانه می آید اگر به مُوسِم گل انتظارِ طولانی است دلم خوش است ز هوایت ترانه می آید بچشم نشسته مرا هر خیال روح انگیز چرا که خواستهء دل را بهانه می آید کبوتر کویت شدم ز بام لبت دریغ مکن که پی آب و دانه می آید ز چشم جان و دل گر لحظ

غزلی از مانی --- هشیار کسی باید کز عشق جدا گردد زین تیر بلایش را بر زخم سوا گردد در مرحلهء سختی دام است و هوای دل عشق آید و برچیند هوش غرق هوا گردد بیداری و هوشیاری در عشق ندیدی کس سهل است به دریائی افتاده فنا گردد جانا تو بده جامی تا رسم سَماع آرم مستانه کنم کاری ج

هزار قصه شنیدم ز بی وفائی تو مرا که جان و توانم ، بدست قصهء توست مرا ز نام تو این هستیم بجا ماند و گرنه نام خودم نامهء فراموشی است بیاد آنچه در آن خفته گشته نالهء عشق که ناله نالهء من ، از نهانِ فریادست پیام عهد وفا را دگر نمی